آقا
با احترام و ادب خاصی آن را به دست گرفت و رو به ما نشان داد. همان طور که
آن را جلوی چشم ما گرفته بود، فرمود: "شما به چهره این شهید نگاه کنید،
چقدر معصوم و زیباست ... الله اکبر ... من این را در اطاق خودم گذاشته ام و
به آن خیلی علاقه دارم."
به گزارش سرویس وبلاگستان
مشرق، حمید داود آبادی در آخرین پست وبلاگ
خاطرات جبهه
نوشت: اوایل بهمن ماه 1377 بود و بعد از ماه مبارک رمضان. همراه "مسعود ده
نمکی" و فرزندانم سعید و مصطفی - که آن موقع هفت – هشت سال بیشتر نداشتند –
خدمت مقام معظم رهبری بودیم. نماز جماعت مغرب و عشا در جمع کوچک مان به
امامت آقا خوانده شد و آقا همان جا روی سجاده برگشت رو به ما و حال و احوال
و گپ و گفت شروع شد. تازه نشریه شلمچه، به ضرب و زور "عطاالله مهاجرانی"
وزیر ارشاد اصلاحات تعطیل و قلع و قمع شده بود.
مسعود تقویم زیبایی را
که در نوع خود در آن زمان بی نظیر بود، با خود آورده بود تا تقدیم آقا کند.
سررسید جالب "یاد یاران" با تصاویر رنگی شهدا که در نوع خود اولین بود.
آقا،
سررسید را گذاشت جلویش و شروع کرد به تورق. برای هر کدام از شهدا که
تصویرش را می دید، خاطره یا نکته ای می گفت. از شهید "سیدمجتبی هاشمی" که
فرمود: "آقا سید برای خودش در آبادان حال و هوایی داشت." تا شهید "عباس
بابایی" که آقا خواب زیبایی را که چند شب قبل از آن شهید دیده بود، تعریف
کرد.
شهید "محمود کاوه" که آقا از آشنایی اش با خانواده آن عزیز در مشهد
گفت و شهیدان دستواره که چند روز قبل از آن، به سر مزار آن سه برادر شهید
رفته بود و ...
هر کدام از تصاویر زیبا، احساس آقا را با خود همراه
داشت. مثلا عکس شهید "علی اشمر" – قمرالاستشهادیین لبنان - برای آقا خاطره
آخرین دیدار پدر آن شهید و برادر بزرگ تر او محمد را به همراه داشت، که حاج
منیف گفته بود: "آقا، من حاضرم همین پسرم محمد را هم به راه اسلام و ولایت
فدا کنم." و آقا که بر پیشانی محمد بوسه زده بود؛ و چندی بعد، محمد اشمر
در عملیات مقاومت جنوب لبنان، با گلوله صهیونیست ها که بر پیشانی اش نشست،
به شهادت رسیده بود.
از بقیه بگذریم.
همه اینها را گفتم تا به این جا برسم.
آقا در بین صحبت هایش فرمود:
"تصویر شهیدی در اطاق من هست که بسیار زیباست و خیلی به آن علاقه دارم."
وقتی پرسیدم متعلق به کدام شهید است؟ ایشان فرمود که نامش را نمی دانم. سپس به آقا میثم – فرزندش - گفت که برود و آن عکس را بیاورد.
دقایقی بعد که صحبت ها درباره عظمت شهدا گل انداخته بود، آقا گفت:
"حتما باید شما اون عکس رو ببینید."
سپس رو به میثم کرد و مجددا گفت: "شما برو اون عکس شهید رو از اطاق من بیار."
که آقا میثم رفت و سرانجام عکس را آورد.
کارت پستال کوچکی بود از شهیدی با بادگیر آبی، که بر زمین تفتیده شلمچه آرام گرفته بود.
آن عکس را قبلا دیده بودم. عکسی بود که "موسسه میثاق" منتشر و پخش کرده بود. زیر آن هم نام شهید را نزده بودند.
عکس را که آورد، آقا با احترام و ادب خاصی آن را به دست گرفت و رو به ما نشان داد. همان طور که آن را جلوی چشم ما گرفته بود، فرمود:
"شما
به چهره این شهید نگاه کنید، چقدر معصوم و زیباست ... الله اکبر ... من
این را در اطاق خودم گذاشته ام و به آن خیلی علاقه دارم."
ناگهان یاد کلامی از دوست عزیزم "حسین بهزاد" افتادم.
چندی
قبل از آن، حسین همان عکس را نشانم داد و نکته بسیار مهمی را تذکر داد. آن
شهید جوان با سربند خود لوله اسلحه اش را بسته بود و ...
به آقا گفتم:
"آقا، یک نکته مهمی در این عکس هست که مظلومیت او را بیشتر می رساند."
آقا نگاه عمیقی به عکس انداخت و با تعجب پرسید که آن نکته چیست؟ که حرف حسین بهزاد را گفتم:
"این
بسیجی، با سربند خود لوله اسلحه اش را بسته که گردوخاک وارد لوله اسلحه
نشود. یعنی این شهید هنوز به خط و صحنه درگیری نرسیده و با اسلحه اش هنوز
تیر شلیک نکرده است."
با این حرف، آقا عکس را جلوتر برد و در حالی که نگاهش را به آن عزیز دوخته بود، با حسرت و با حالتی زیبا فرمود:
"الله اکبر ... عجب ... سبحان الله ... سبحان الله"
دست
آخر، آقا مسعود زرنگی کرد و از آقا خواست تا اجازه دهد عکس آن شهید را به
عنوان یادگار به او بدهد. آقا هم پذیرفت و روی دست راست شهید بر عکس، امضا
کرد و به عنوان یادگار به مسعود داد.
دیدن این مطلب باعث شد تا این خاطره آقا را درباره شهید را ذکر کنم:مزار اين شهيد كجاست؟با دیدن تصاویر شهدا،به يك عكس خيره شد و ناگهان فرياد زد كه این «هادی» من است. من با دستان خودم این کلاه را برایش بافتم.
سالهاست
عکسی از یک شهید را در صفحات مختلف اینترنتی، وبلاگها، سایتها و حتی بر
دیوارهای شهرها میبینیم. عکس شهیدی که با لباس بارانی آبی خود و کلاهی که
به گفته مادرش او برای فرزندش بافته است، از مظلومیت شهدایمان در دل
صحراهای جنوب سخن میگوید.
هادی ثناییمقدم يازدهم تيرماه 1351 در
شهرستان لنگرود بدنیا آمد. این نوجوان بسیجی روز 23 ديماه سال 1365 در
منطقه عملیاتی «شلمچه» به شهادت رسيد اما پيكرش هيچگاه بازنگشت. همرزمان او
از نحوه شهادتش بر اثر اصابت مستقیم تير میگویند يادآور ميشوند كه هادی
به همراه تعداد زیادی از شهدا به کنار جاده انتقال داده شد. پارچه سفید به
همراه چوبی در کنار او قرار داده شد تا آمبولانسها راحت او را پیدا کنند و
به عقب برگردانند. آنها از آن محل دور شدند، آمبولانسها تعدادی از شهدا
را به سمت پشت خط آورد ولی خبری از پيكر هادی نبود.
تا به امروز کسی
نفهمیده است بر سر پيكر شهيد هادی ثناييمقدم چه آمده است؟. عدهای
میگویند احتمال دارد گلوله خمپارهای به کنار پيكرش خورده و او را در زير
خاک پنهان كرده و همین امر باعث شده است كه آمبولانسها او را پیدا نکنند.
سالها
از این ماجرا گذشت و از هادی تنها یک مزار خالی در شهرمان باقی ماند. در
یکی از روزها مادر شهید به زیارت مزار فرزندش به گلزار شهدا میرود و پس از
دعا و فاتحه از جای خود بلند میشود. ظاهرا در گلزار شهدا، نمایشگاه عکسی
از شهدای کشورمان برپا بوده است. مادر شهید ثناييمقدم به تصاویر شهدا نگاه
میکند و به يك عكس خيره ميشود و ناگهان فریاد میزند این هادی منه....
این هادی منه... .
خانوادههاي شهدای حاضر در گلزار شهدا دور او جمع
ميشوند. کسی نمیدانست چه اتفاقی افتاده است. مادر شهید به سمت مسئول
نمایشگاه میرود و میگوید این عکس را از کجا آوردهاید؟، چه کسی این عکس
را گرفته است؟ آنها نمیدانستند صاحب این عکس و عکاس آن کیست. اما مادر
شهيد ميگويد:
- این هادی منه... من با دستان خودم این کلاه را برای او بافتم. این هادی منه...
برچسبها:
تصویر کدام شهید بر دیوار اتاق رهبر انقلاب است,
عکس
صلوات بر فاطمه زهرا پاک کننده گناهان
